Czy po sukcesie gospodarczym potrafimy usprawnić państwo i system społeczny? Polska w ostatnich dekadach wykonała ogromny skok gospodarczy. Nie był on przypadkiem. Stały za nim pracowitość, zaradność, nieustępliwość, umiejętność szukania nieszablonowych rozwiązań i gotowość do podejmowania ryzyka.Wielu Polaków budowało swoje firmy od zera. Wielu wyjeżdżało za granicę w poszukiwaniu lepszych warunków pracy, życia i rozwoju. […]

Najkrócej można odpowiedzieć:Dobra polityka przemysłowa powinna być strategiczna, selektywna, przejrzysta, społecznie uzasadniona i rozliczalna.Polityka przemysłowa nie może być rozdawnictwem ani lobbingiemPaństwo może i powinno wspierać rozwój gospodarki. Może inwestować w infrastrukturę, energetykę, kolej, porty, przemysł obronny, nowe technologie, badania, innowacje i kompetencje pracowników.Ale właśnie dlatego musi mieć jasne zasady.Wsparcie publiczne nie może oznaczać rozdawnictwa, klientelizmu

W poprzednim tekście postawiliśmy pytanie: Czy Polska ma dziś własną politykę przemysłową — i jaka powinna ona być? Spróbujmy odpowiedzieć na pierwszą część tego pytania. Można powiedzieć, że Polska ma dziś elementy polityki przemysłowej. Istnieją dokumenty strategiczne, programy sektorowe, działania inwestycyjne i instytucje publiczne zajmujące się rozwojem przemysłu. Nie widać jednak jeszcze wystarczająco czytelnej, spójnej,

Podcast dra Krzysztofa Mazura na kanale „Geoekonomia”, poświęcony neoliberalnym mitom, jest dobrym pretekstem do postawienia szerszego pytania: Czy Polska ma dziś własną politykę przemysłową — i jaka powinna ona być? To pytanie nie dotyczy wyłącznie gospodarki. Dotyczy także państwa, jego zdolności do działania, odpowiedzialności wobec obywateli oraz sposobu podejmowania decyzji o wielkich projektach rozwojowych. W